Kategoria: Aktualności

Dwa osobne wejścia, usytuowane po przeciwnych stronach torów, pełnią rolę bram prowadzących do wspólnej, podziemnej przestrzeni.
Przechodnie nie zdają sobie sprawy, że pod ich stopami i wokół nich rozciąga się historia niespełnionego marzenia II Rzeczypospolitej – dawnego Dworca Głównego, który miał być wizytówką odrodzonej Polski.

Stacja Falenica to niewielka kawiarnia, księgarnia, a także kino mieszczące się w zabytkowym, modernistycznym budynku dawnego dworca kolejowego przy ul. Patriotów 44B, w warszawskiej Falenicy. Na pomysł stworzenia takiego miejsca wpadła pani Ewa Jaskólska, obecna prezeska zarządu. Miejsce funkcjonuje od 2010 roku, a jego misją jest oferowanie gościom wartościowych treści filmowych i literackich, toczących się w atmosferze spokoju i refleksji — bez pośpiechu, z minimalną ilością reklam (maksymalnie 10 minut) oraz z obsługą kelnerską przy stolikach. 

Kinokawiarnia mieści się we wnętrzu murowanego dworca wybudowanego w latach międzywojennych. Budynek służył jako dworzec aż do lat 90. Wcześniej, oprócz poczekalni i kas, znajdowała się tam również restauracja. Był to punkt, który w latach swojej świetności służył wszystkim mieszkańcom Falenicy. Niestety, z biegiem lat popadł w ruinę. 

W latach 2009–2010, pod okiem pani Ewy i przyszłych pracowników kina, przeszedł gruntowny remont wnętrza — uprzątnięto 17 kontenerów gruzu — i już 19 czerwca 2010 roku odbył się pierwszy seans filmowy. 

Z ciekawostek warto dodać, że obok znajduje się drugi, drewniany dworzec z około 1900 roku, obecnie opuszczony. Trzymajmy kciuki, aby i tam powstała nowa i ciekawa inwestycja.

Od poniedziałku zbieramy zgłoszenia dworców, które według Polaków zasługują na wyróżnienie. Nie muszą być to obiekty nowe, czy nawet wyjątkowo ładne. Wystarczy, że wiąże się z nimi ciekawa historia, są funkcjonalne, czyste, czy po prostu bliskie sercu. Muszą jedynie móc stać się dobrym przykładem na innych dworców. Zgłoszenia przyjmujemy poprzez formularz na stronie dworzec-roku.pl do 11 lipca.

Następnie zgłoszenia zostaną zweryfikowane i poddane audytowi. Z nich wyłoni się finałowa grupa, która zostanie ogłoszona. Wtedy otwarte zostanie głosowanie dla wszystkich internautów, którzy wyłonią dworzec zasługujący na Nagrodę Publiczności. 

Został wybudowany w 1924 roku realizując wzorcowo niezmiernie popularny w międzywojniu nurt stylu narodowego. Bryłą przypominał dworek szlachecki w celu podkreślenia tożsamości polskiej. Oddanie go do użytku łączyło się z zakończeniem praca na linii kolejowej Sierpc-Nasielsk. Projekt dworca opracowano w Warszawskiej Dyrekcji Kolei Państwowych. Był jednym z wielu zrealizowanych dworców według tego samego projektu. W środku znajdował się pasaż komunikacyjny, poczekalnia, kasa i przechowalnia bagażu. W latach 30. w jego pobliżu powstała mała parowozownia i trzy nastawnie.

W czasie II wojny światowej dworzec w Sierpcu pełnił ważną funkcję strategiczną. Niemcy rozbudowali parowozownię w celu przewozu ciężkich ładunków i stworzenia dogodnego zaplecza technicznego. Nie używano w nim lokomotyw spalinowych, Sierpc pozostawał przez lata jedną z ostatnich w Polsce trakcji wyłącznie parowych. W 1999 roku został wpisany do rejestru zabytków i cztery lata później zamknięty dla podróżnych.

Do czasu remontu trzykrotnie teren niszczejącego dworca wykorzystano w produkcjach filmowych. W 2008 roku nagrywano tu sceny do „Generała Nila”. Sierpc „grał” w nim Białą Podlaską. W 2010 roku stację wykorzystano w filmie „Historia Roja”, a rok później w „Syberiadzie polskiej”.

Dworzec powstał w 1846 roku. Wyglądem przypomina zamek obronny. Renowację przeszła elewacja budynku, na której odtworzono szereg detali architektonicznych. Uwagę przyciąga zegar oraz niewielka loggia. Wnętrze dawnego dworca zostało przystosowane pod biura dla spółek kolejowych. 

Nowy Dworzec wybudowano natomiast dwadzieścia lat później, w 1865 roku. Kompleksową renowację przeszła jego bogato zdobiona detalem ceglana elewacja, co przysłużyło się do odzyskania przez niego dawnego, historycznego blasku.

Samorząd dolnośląskiego Radkowa postuluje rewitalizację linii kolejowej do miasta.  W tym celu Gmina Radków przejęła od PKP S.A. budynek dawnego dworca. Zamierza, zachowując jego architekturę, stworzyć centrum przesiadkowe, połączone z parkingiem samochodowym oraz rowerowym, zapleczem gastronomicznym i lokalnym muzeum.

W ostatnich dniach kwietnia Prezes Fundacji ProKolej oraz Prezes Fundacji Grupy PKP podpisali porozumienie by wspólnie ruszyć do pracy nad konkursem. Podpisane porozumienie jest podstawą współpracy pomiędzy Fundacjami. 

Oddany rok temu do użytku Dworzec Dąbrowa Górnicza jest efektem modernizacji pochodzącego z 1888 roku budynku, który był przez kilkadziesiąt lat był nieużywany. Specyfika stacji w Dąbrowie polegała na tym, że dochodziły do niej dwie spośród najważniejszych linii kolejowych Królestwa Polskiego  – normalnotorowa kolej warszawsko-wiedeńska oraz szerokotorowa iwanogorodzko-dąbrowska. W II połowie XX wieku zdecydowano, że dworcem dla miasta będzie ten na linii iwanogorodzko-dąbrowskiej, a obiekt normalnotorowy został wyłączony z użytkowania. Gdy w połowie minionej dekady władze miasta porozumiały się z PKP S.A. w sprawie realizacji projektu powstania centrum przesiadkowego, postanowiono odwrócić tamte decyzje. Poprzedni dworzec został wyburzony, a obiektowi na „wiedence” przywrócono dawną świetność. Do historycznego gmachu powróciły wszystkie niezbędne dla pasażerów funkcje, a przy okazji powstały powierzchnie biurowe przeznaczone na Dąbrowski Inkubator Przedsiębiorczości. Całkowicie zmieniło się także otoczenie dworca, układ komunikacyjny, parkingi i tereny zielone wokół.

Wnętrza dworcowe otrzymały nowoczesne wyposażenie, wykonane z wysokiej jakości materiałów. Dobrze udało się również przystosowanie budynku do potrzeb osób o ograniczonej mobilności oraz rodzin z dziećmi. I mimo skromniejszego niż w przypadku Zakopanego zagospodarowania komercyjnego, w postaci sklepów albo punktów gastronomicznych, dworzec w Dąbrowie Górniczej zdobył najwięcej głosów i wygrał nagrodę publiczności.

Dworzec Górnośląski powstał już w 1842 roku, jako dworzec krańcowy linii Oława – Wrocław. Był kluczowym punktem na kolejowej mapie Wrocławia, jednak nie nacieszył się tą rolą długo. Już w 1857 roku, wraz z budową nowego, większego Dworca Głównego, jego rola szybko zmalała. Wrocław Główny przejął większość ruchu pasażerskiego, a stary budynek dworca przerobiono na biura, mieszkania i zakłady produkcyjne.