Kategoria: Aktualności

W swoich murach dworzec gościł wiele instytucji. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku mieścił się na stacji gabinet dentystyczny, w późniejszych latach świetlica młodzieżowa, a na przełomie wieków tymczasowo pełnił również funkcję dworca autobusowego PKS. W latach 2006-2009 na jego terenie działał Antykwariat na Peronie, a do 2010 roku na piętrze budynku znajdowały się prywatne mieszkania. Od października 2014 w budynku dworca działa filia Urzędu Pracy Powiatu Krakowskiego, filia Referatu Rejestracji Pojazdów Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Krakowie oraz biuro ubezpieczeniowe

Dworzec przeszedł modernizację i został oddany do użytku w 2020 roku.

Dworzec posłużył jako plan filmowy do nakręcenia scen z przestawienia teatralnego „Makbet” Teatru Śląskiego im Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach.

Rozwój Białegostoku i jego znaczenia w Polsce zastopował wybuch wojny. Podczas I Wojny Światowej dworzec został zbombardowany, jako obiekt strategiczny, a następnie spalony przez wycofujące się wojska rosyjskie.

Odbudowany w dwudziestoleciu międzywojennym, pod koniec II Wojny Światowej powtórzył swój los – tym razem został spalony przez wycofujące się wojska niemieckie.

W 1989 roku PKP rozpoczęły prace modernizacyjne dworca, które potrwały 14 lat. Odnowiony budynek dworca został oficjalnie otwarty 28 listopada 2003. Kolejną rozpoczęto w 2018 roku i ukończono w 2020.

28 lipca 2021 roku dworzec otrzymał imię Danuty Siedzikówny „Inki”.

Po renowacji elewacja została wykończona ręcznie formowanymi płytkami klinkierowymi w kolorze naturalnej cegły, z którymi współgrają brązowe okna i drzwi. Historyczny charakter obiektu podkreśla stylizowany zegar z rzymskimi cyframi.

Historia zaczęła się kilkadziesiąt lat temu, bo Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy Pobiedziska działa nieprzerwanie od 1948 roku. Przez lata przenosiła się z miejsca na miejsce. Dziś wreszcie ma przestrzeń na miarę XXI wieku i to w wyjątkowym miejscu.
Stary dworzec kolejowy z XIX wieku zamienił się w przestrzeń, gdzie obok regałów z książkami stoją wygodne fotele, nowoczesne komputery oraz znajduje się scena z rzutnikiem. Na zewnątrz zachowano ceglane ściany i industrialny charakter, a wewnątrz wprowadzono dużo światła, kolorów i nowoczesnych rozwiązań.

Rezultat? Miejsce, które jednocześnie pachnie historią i świeżością.

Druga wojna światowa to ciekawy rozdział w historii obiektu. Niemcy rozbudowali parowozownię jako zaplecze dla swojej armii, przygotowującej się do napaści na Związek Radziecki. Przeprowadzono wówczas modernizację na ogromną skalę – dostosowano układ torowy i wyposażenie do ciężkich, towarowych parowozów, takich jak seria Ty23. Zbudowano nową stację transformatorową, żuraw wodny, rozbudowano zaplecze warsztatowe, a na wypadek awarii lub zniszczenia obrotnicy utworzono specjalny „trójkąt torów”, który pozwalał na obracanie lokomotyw.

Po wojnie, w czasach PRL-u, parowozownia wciąż pełniła ważną rolę. W latach 60. i 70. przeszła kolejne modernizacje – wymieniono stare, drewniane konstrukcje dachów na stalowe, zbudowano nową obrotnicę o imponującej długości 23 metrów i nośności aż 250 ton. Dodano spawalnię, kompresownię, nowe kanały i pomieszczenia warsztatowe. Choć elektryfikacja kolei powoli wypierała parowozy, Skierniewice jeszcze długo obsługiwały lżejsze maszyny, głównie do pociągów manewrowych i lokalnych.

W 1980 roku, przy okazji budowy drugiego toru przy stacji Skierniewice, klasyczną obrotnicę przebudowano na tzw. obrotnicę sektorową – działającą tylko w częściowym zakresie. Kilka lat później, w latach 80., parowozownię przystosowano do obsługi trakcji spalinowej i elektrycznej – powstały garaże samochodowe, nowa portiernia, a cały teren został ogrodzony i utwardzony.

Ostatecznie parowozownia przeszła na emeryturę w październiku 1991 roku, kiedy to zakończyła działalność jako jednostka organizacyjna PKP.

Jednak nie wszystko się wtedy skończyło. obecnie obiekt przeżywa druga młodość. Wszystko dzięki Polskiemu Stowarzyszenie Miłośników Kolei (PSMK), które postanowiło uratować ten kawał historii przed zniszczeniem i zamienić go w coś więcej niż tylko pusty budynek po dawnych czasach.

Dworzec położony tuż przy granicy z Białorusią. Terespol to główna brama na Wschód, przez którą przepływa ogromny strumień towarów oraz liczni pasażerowie podróżujący do i z Białorusi, a także dalej w głąb Azji.

Tym, co czyni tę stację wyjątkową, to fakt, że znajduje się ona na styku dwóch systemów kolejowych: polskiego, używającego europejskiego rozstawu torów (1435 mm), oraz białoruskiego i postsowieckiego – o szerszym torze (1520 mm).
Choć właściwa zmiana zestawów kołowych (wózków) odbywa się po stronie białoruskiej – w Brześciu – to właśnie w Terespolu pociągi przekraczają granicę Unii Europejskiej i strefy Schengen. Towarzyszą temu intensywne procedury celne i graniczne, które nadają temu miejscu nie tylko znaczenie logistyczne, ale również strategiczne.

Pierwszy dworzec w Skierniewicach powstał w 1845 roku według projektu Adama Idźkowskiego. Stacja, nazywana „carską”, była jednym z ważniejszych punktów na trasie Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, czyli pierwszej linii kolejowej w Królestwie Polskim. Nazwa „carska” wzięła się stąd, że carowie Aleksander II i Aleksander III często przyjeżdżali do Skierniewic, gdzie mieli swoją letnią rezydencję. 

Z czasem, gdy Skierniewice stały się ważniejszym punktem na tzw. „wiedence”, pojawiła się konieczność budowy bardziej reprezentacyjnego dworca. Dlatego w latach 1873-1874, według projektu Jana Heuricha seniora, wzniesiono dworzec, który znamy dziś. Jest to okazała budowla w stylu neogotyku angielskiego, przypominająca średniowieczne budynki obronne, z wnętrzami utrzymanymi w stylu neoklasycystycznym. 

Dworzec zbudowany jest z czerwonej cegły ceramicznej i ma plan wydłużonego prostokąta. Wnętrza zdobią podwójne arkady wsparte na filarach. Podczas I wojny światowej budynek został spalony, a następnie odbudowany. W latach 50. XX wieku wnętrza dworca wzbogaciły się o socrealistyczne sgraffita autorstwa braci Mieszkowskich, przedstawiające alegorie sztuk pięknych oraz sceny z życia miasta i kolejarzy. Dworzec przeszedł gruntowny remont w latach 1992-2003, który przywrócił mu dawny blask. 

Dworzec Świnoujście, zlokalizowany w dzielnicy Warszów, to jeden z najlepiej zintegrowanych węzłów komunikacyjnych na polskim wybrzeżu. Stanowi kluczowy punkt przesiadkowy dla podróżnych.

Podróżując pociągiem lub autobusem, można tu łatwo przesiąść się na prom, który między innymi zabierze nas do ścisłego centrum Świnoujścia, położonego na wyspie Uznam. Wystarczy przejść kilka metrów od peronu, by po chwili wsiąść na prom samochodowo-pasażerski i kontynuować zwiedzanie polskiego wybrzeża.

W bezpośrednim sąsiedztwie dworca znajduje się również przystanek autobusowy, z którego odjeżdżają zarówno linie miejskie, jak i regionalne.

Połączenie kolei, przystani promowej i komunikacji autobusowej spełnia oczekiwania mieszkańców i turystów, oferując wygodne rozwiązanie dla podróżujących bez samochodu.

Z pozoru wygląda jak przeszklone centrum handlowe lub ogromny hangar samolotowy, ale wystarczy przekroczyć drzwi budynku, by poczuć skalę projektu.
17 metrów w dół – tyle trzeba zjechać windą, by znaleźć się na poziomie peronów. A nad głową? Dach z czterech tysięcy trójkątnych paneli, przez które w ciągu dnia wpada naturalne światło, rozświetlając cały budynek. Dzięki temu nie czuć, że znajdujemy się głęboko pod ziemią.

Wieczorem ten efekt się zmienia – wnętrze rozświetlają białe światła odbijające się od szkła i metalu, płynące z licznych lamp LED, iluminacji konstrukcji dachowych i świateł peronów. Gra refleksów i cieni, światło odbite od szklanego sufitu, może budzić skojarzenia z estetyką świata cyberpunku czy Blade Runnera. Brakuje jedynie wielkich kolorowych reklam i jaskrawych neonów, żeby poczuć się jak V bohater gry Cyberpunk 2077.

Łódź Fabryczna nie jest neonową dystopią, ale i tak po zmroku robi wrażenie – eleganckie, surowe, nowoczesne.

Dworzec kolejowy w Puszczykowie został wybudowany na początku XX wieku jako jeden z przystanków na linii Poznań-Wrocław. Fakt, że należy do grona nielicznych zabytkowych drewnianych dworców w Polsce, czyni go prawdziwym unikatem. W 2021 roku przeszedł gruntowną renowację, przeprowadzoną z niezwykłą dbałością o detale i zachowanie dawnej architektury. Te starania zostały docenione – obiekt otrzymał prestiżową nagrodę „Zabytek Zadbany”. Dziś służy już nie tylko pasażerom, ale i smakoszom.