Miesiąc: czerwiec 2025

Dwa osobne wejścia, usytuowane po przeciwnych stronach torów, pełnią rolę bram prowadzących do wspólnej, podziemnej przestrzeni.
Przechodnie nie zdają sobie sprawy, że pod ich stopami i wokół nich rozciąga się historia niespełnionego marzenia II Rzeczypospolitej – dawnego Dworca Głównego, który miał być wizytówką odrodzonej Polski.

Stacja Falenica to niewielka kawiarnia, księgarnia, a także kino mieszczące się w zabytkowym, modernistycznym budynku dawnego dworca kolejowego przy ul. Patriotów 44B, w warszawskiej Falenicy. Na pomysł stworzenia takiego miejsca wpadła pani Ewa Jaskólska, obecna prezeska zarządu. Miejsce funkcjonuje od 2010 roku, a jego misją jest oferowanie gościom wartościowych treści filmowych i literackich, toczących się w atmosferze spokoju i refleksji — bez pośpiechu, z minimalną ilością reklam (maksymalnie 10 minut) oraz z obsługą kelnerską przy stolikach. 

Kinokawiarnia mieści się we wnętrzu murowanego dworca wybudowanego w latach międzywojennych. Budynek służył jako dworzec aż do lat 90. Wcześniej, oprócz poczekalni i kas, znajdowała się tam również restauracja. Był to punkt, który w latach swojej świetności służył wszystkim mieszkańcom Falenicy. Niestety, z biegiem lat popadł w ruinę. 

W latach 2009–2010, pod okiem pani Ewy i przyszłych pracowników kina, przeszedł gruntowny remont wnętrza — uprzątnięto 17 kontenerów gruzu — i już 19 czerwca 2010 roku odbył się pierwszy seans filmowy. 

Z ciekawostek warto dodać, że obok znajduje się drugi, drewniany dworzec z około 1900 roku, obecnie opuszczony. Trzymajmy kciuki, aby i tam powstała nowa i ciekawa inwestycja.

Od poniedziałku zbieramy zgłoszenia dworców, które według Polaków zasługują na wyróżnienie. Nie muszą być to obiekty nowe, czy nawet wyjątkowo ładne. Wystarczy, że wiąże się z nimi ciekawa historia, są funkcjonalne, czyste, czy po prostu bliskie sercu. Muszą jedynie móc stać się dobrym przykładem na innych dworców. Zgłoszenia przyjmujemy poprzez formularz na stronie dworzec-roku.pl do 11 lipca.

Następnie zgłoszenia zostaną zweryfikowane i poddane audytowi. Z nich wyłoni się finałowa grupa, która zostanie ogłoszona. Wtedy otwarte zostanie głosowanie dla wszystkich internautów, którzy wyłonią dworzec zasługujący na Nagrodę Publiczności. 

Został wybudowany w 1924 roku realizując wzorcowo niezmiernie popularny w międzywojniu nurt stylu narodowego. Bryłą przypominał dworek szlachecki w celu podkreślenia tożsamości polskiej. Oddanie go do użytku łączyło się z zakończeniem praca na linii kolejowej Sierpc-Nasielsk. Projekt dworca opracowano w Warszawskiej Dyrekcji Kolei Państwowych. Był jednym z wielu zrealizowanych dworców według tego samego projektu. W środku znajdował się pasaż komunikacyjny, poczekalnia, kasa i przechowalnia bagażu. W latach 30. w jego pobliżu powstała mała parowozownia i trzy nastawnie.

W czasie II wojny światowej dworzec w Sierpcu pełnił ważną funkcję strategiczną. Niemcy rozbudowali parowozownię w celu przewozu ciężkich ładunków i stworzenia dogodnego zaplecza technicznego. Nie używano w nim lokomotyw spalinowych, Sierpc pozostawał przez lata jedną z ostatnich w Polsce trakcji wyłącznie parowych. W 1999 roku został wpisany do rejestru zabytków i cztery lata później zamknięty dla podróżnych.

Do czasu remontu trzykrotnie teren niszczejącego dworca wykorzystano w produkcjach filmowych. W 2008 roku nagrywano tu sceny do „Generała Nila”. Sierpc „grał” w nim Białą Podlaską. W 2010 roku stację wykorzystano w filmie „Historia Roja”, a rok później w „Syberiadzie polskiej”.